مردم از خلال اجراى قاطع و اولى سياست رهبرى اسلامى كه امام ( ع ) در دوران حكومت خويش به منصهء ظهور رساندند فهميدند كه تصوير سابقى كه از رهبرى و حكومت ارائه شده بود ، تصويرى باطل و نادرست بوده است . اين مشكل دوران اميرالمؤمنين ( ع ) بود كه آن حضرت آن را به اين شكل معالجه نمود و اما مشكل امام حسن ( ع ) چه بود ؟ مشكلى كه امام حسن ( ع ) بدان مبتلا شدند مشكل تدليس معاويه بود ، معاويه از يك اعتبار تاريخى تحريف شده و مزلف همچون صحابى پيامبر بودن و يا منصوب بودن از سوى خلفاء راشدين و امورى از اين قبيل بهره مىبرد و به مثابه يكى از صحابه در ميان مردم ظاهر مىشد . امام على ( ع ) يكى از صحابه بود و معاويه نيز يكى از صحابه ! تنها تفاوت آن دو اين بود كه امام على ( ع ) افضل و ارفع و اعلم از معاويه بود ! و گرنه هر دو صحابى پيامبر خدا بودند و طبيعى بود كه در نزاع آن دو براى مردم امر مشتبه شود و معاويه توانست با حيله‌گرى خود از اين نقطه استفاده كند و ذهنيت امت اسلامى را مشوش نمايد و چنين وانمود كند كه اختلاف آنها اختلاف دو صحابى و يا دو قبيله منتسب به اسلام و قريش و رسول الله ( ص ) است كه بر سر حكومت نزاع دارند و در واقع تفاوتى بين آن دو نيست جز اين كه اينها اموىاند و آنها هاشمى . بازار اين شبهه در ميان مردم